ایرانیان باستان در روز یکم شهریور ماه، روزی که به تدریج گرمای تابستان رو به خنکی می رود را جشن می گرفتند. این جشن فراموش شده فغدیه یا فغریه نام دارد. ایرانیان از دیرباز به هر بهانه ای جشن هایی از جنس شادی برپا می کردند تا بدین صورت شکرگزار نعمت های خداوند و سپاسگزار اهورامزدا باشند. یکی از این جشن های باستانی به نام فغدیه هر ساله در آغاز شهریور ماه برپا می شده است که از آن بعنوان جشن خنک شدن هوا یاد می شود.

هر چند امروزه هیچ شناختی از جزئیات، نحوه برگزاری و حتی تلفظ صحیح نام این جشن در دسترس نیست ولی نحوه برگزاری آن را تا حدی می‌توان حدس زد، چرا که تمام جشن‌های ایران باستان ویژگی‌های مشترک داشته‌اند. این خصوصیات شامل سازگاری با پدیده های طبیعی و آب و هوایی ، شاد بودن ، احترام گذاشتن به همه جنبه های طبیعت و صدمه نرساندن به گیاهان ، حیوانات و طبیعت ، محافظت از محیط زیست و تمیز نگه داشتن آن ،  برپایی آتش (حتی اگر آتش سوزی ارتباطی با جشن نداشته باشد) و این جشن ها بدون در نظر گرفتن تفاوت های قومی ، ملی و زبانی به همه مردم تعلق دارد. عناصر اصلی همه این جشن ها "شاد زیستن" ، "ادامه و تجدید روابط اجتماعی و خانوادگی" ، "تشکر" و "طلب صلح و برکت" بوده اند و از این رو عاملی برای محدودیت های مذهبی و قومی محسوب نمی شوند.

بنابراین، در بزرگداشت این جشن می توان گفت که در اولین روز از ماه ششم هر سال ، ایرانیان ، صرف نظر از قومیت ، مذهب و زبان ، دور هم جمع شده ، آتش روشن می کردند و با برپایی نیایش همگانی، آغاز خنک شدن هوا را با برگزاری جشن و خوشی می‌گذراندند و با شادی و سرور و پایکوبی به ستایش اهورامزدا می‌پرداختند. امروز ممکن است این جشن چیزی جز نامی در تقویم ایرانی نباشد ، اما وجود این نام در تاریخ ایران، سبب می‌شود که به پاسداشت گذشته، دست کم از این جشن فراموش شده یادی به میان آید و فرا رسیدن آن به تمامی عزیزان پیرو آیین زرتشت و همچنین مسلمین ایرانی تبریک گفته شود.