ابرکوه از شهرهای قدیمی استان یزد و گذرگاه کاروانیان جاده ابریشم بوده و رونق بسیار داشته است. به سبب قرار گیری روی دامنه صخره‌ای کوه، در دوره ساسانیان نام ابرکوه به آن داده شد.

زمان گسترش ابرکوه به دوره ساسانیان برمی‌گردد؛ اما قبل از این دوره نیز زندگی در ابرکوه جریان داشته که آثار تاریخی بسیار ابرکوه گویای این امر است. برج هشت گوشه عالی (علی) متعلق به قرن پنجم هجری، مسجد جامع 600 ساله، درخت سرو هفت هزار ساله، دروازه نظامیه، گنبد‌های سبلان و سیدون آثار بازمانده از قرون پنجم و ششم هجری، خانه آقازاده و یخچال خشتی (آب انبار) متعلق به دوره قاجار، از جمله آثار به جا مانده در ابرکوه هستند.

سرو ابرکوه که کهنسال‌ترین سرو جهان است و از قدیمی‌ترین موجودات زنده دنیا محسوب می‌شود، در میدانی وسیع جای دارد و نماد سرسبزی و زندگی این شهر قدیمی است. برخی عمر سرو ابرکوه را تا 7000 سال هم تخمین زده‌اند.

نام علمی این درخت، cuppresus sempervirensاست . محیط تاج آن  ۱۱٫۵ متر و بلندی آن ۲۵ تا ۲۸ متر است. قطر تنه در هم تنیده و پیچ‌وتاب خورده سرو ستبر ابرکوه یزد چهار متر است. طول برخی از شاخ‌های این درخت تنومند حتی به ۱٫۸۵ تا ۲٫۵ متر می‌رسد.

قدمت زیاد این سرو کهنسال و پایداری و ماندگاری آن در فلات مرکزی ایران که آب و هوایی خشک و شکننده دارد، باعث به وجود آمدن افسانه‌ها، حکایات و روایاتی درباره این درخت و نحوه کاشتش شده که از روزگارانی دور تا به امروز سینه به سینه بین نسل‌های مختلف نقل شده و به یادگار مانده است.

وجود این روایات و افسانه‌ها جدای از مقدس پنداشتن این درخت به دلیل کاشت آن توسط پیامبران یا پیامبرزادگان، باعث فزونی غنا و ارزش تاریخی سرو ابرکوه در میان مردم شده است و سالانه گردشگران داخلی و خارجی بسیار زیادی برای بازدید از این سرو کهنسال به ابرکوه می‌آیند.