شاه شجاع، بزرگترین پادشاه سلسله آل مظفر که در اشعار حافظ نیز از او به نیکی یاد شده است، در 775 ه.ق. فوت کرد. او وصیت کرد که در مدینه دفن شود، بناباین وقتی که مرد، به طور موقت در بخش شمالی قبرستان مصلی (مکان فعلی آرامگاهش) دفن شد تا یکی از پسرانش از جنگ بازگردد و جسد او را به مدینه ببرد.

اما با وقوع جنگ داخلی پس از مرگ او، وصیتش فراموش شد و این مکان تبدیل به مقبره همیشگی او شد. در عصر زندیه، میرزا محمد خان کرمانی، یکی از نوادگان شاه شجاع، از کریم خان خواست تا آرمگاهی بر مزارش بنا کند. کریم خان با این تقاضا موافقت کرد، اما میرزا محمد خان تنها موفق به نصب یک سنگ قبر و احداث باغ کوچکی در مجاورت آن شد. این سنگ قبر که تاریخ 1190 ه.ق. را بر خود دارد تا امروز بر جای مانده است. بنای آرامگاه شاه شجاع در سال 1350 ه.ش. ساخته شد. این بنا شامل یک کوشک با چهار ستون سنگی است که بر بالای آنها گنبد افراشته شده است. در سطح خارجی، گنبد با کاشی‌های آبی آراسته شده و از داخل با کاشی‌های رنگی با نقوش گل و بوته و چندین کتیبه به خط نستعلیق پوشانده است. شاه شجاع تنها حاکمی از میان فرمانروایان تاجدار اسلامی فارس است که محل دفنش مشخص است.

این بنا در شهر شیراز، در قسمت  شمال‌غربی حافظیه و در نزدیکی مجموعه‌ هفت‌تنان قرار گرفته است. شاه شجاع حکمرانی بود که در زمان حکومتش، حتی حافظ شیرازی نیز به مدح و ستایش او پرداخته‌ است. او مشهورترین فرد خاندان آل مظفر است و در دوران سلطنت پدر بسیار خوش درخشید و حتی به هنگام فتح شیراز و منقرض کردن سلطنت آل اینجو نقش مهمی داشت. در نتیجه پدرش او را والی کرمان و سپس ولیعهد خود نمود. به باور بسیاری از مورخان اگر او با مرگ نابهنگامش از این دنیا نمی‌رفت تیمور لنگ هیچگاه به ایران حمله نمی‌کرد زیرا شاه شجاع تنها کسی بود که توان و امکانات سرکوب او را داشت.