از آنجایی که فردوسی پیرو مذهب شیعه بود، پس از فوتش، هیچ گورستانی اجازه دفن او را نداد. در نتیجه او در باغ شخصی خود در شهر تابران توس به خاک سپرده شد. با وجود این که روی مزار فردوسی بزرگ هیچ بنایی ایجاد نشده بود، ارادتمندان به این شاعر بزرگ در محل دفنش گرد هم آمده و یادش را گرامی می‌داشتند.

طبق اطلاعات به دست آمده، ارسلان حاذب یکی از سرداران مسعود غزنوی اولین کسی بود که دستور ساخت مقبره را برای فردوسی صادر کرد اما این بنا بعد از 100 سال تخریب شد. در دوره‌های دیگر نیز بناهایی بر سر مزار او ساخته شد که همگی یا نیمه کاره ماند یا تخریب شد.

محمد تقی بهار اولین شخصی بود که در یک مقاله در سال 1299 درباره ساخت آرامگاهی برای فردوسی صحبت و مقدمات آن را فراهم کرد. البته محمد علی فروغی هم در سال 1301 هجری شمسی در این زمینه تلاش هایی انجام داد. در پی این فعالیت‌ها، در سال 1305، کیخسرو شاهرخ، نماینده زرتشتیان در مجلس شورای ملی، به همراهی انجمنی، برای پیدا کردن محل دقیق دفن، به شهر توس رفت. آنها مقبرة فردوسی را در زمینی که متعلق به حاج میرزا علی بود یافتند. او این زمین را برای ساخت آرامگاه فردوسی به رضا شاه تقدیم و شاه نیز مالکیت آن را به انجمن آثار ملی داد. حاج حسین ملک نیز که از خیرین شهر و وقف کنندة باغ و موزه ملک مشهد است، 7000 متر مربع از زمین های اطراف مقبره را برای ساخت آرامگاه به این انجمن هدیه کرد.

طرح اولیه آرامگاه را ارنست اميل هرتسفلد آلمانی به انجمن آثار ملی ارائه کرد اما طرح مورد قبول انجمن واقع نشد. طرح‌های آندره گدار و کریم طاهرزاده بهزاد نیز مورد تایید انجمن قرار نگرفت. در نهایت قرار شد مسابقه‌ای بین این سه برگزار گردد تا طرح نهایی آرامگاه انتخاب شود. طرح طاهرزاده بهزاد در این مسابقه مورد پذیرش قرار گرفت و انجمن آثار ملی آن را در سال 1307 به تصویب رساند.

طرح طاهر زاده الهام گرفته از از سبک معماری هخامنشی بود و سرستون های بلندی داشت. اما پس از مدتی ساخت آرامگاه متوقف و طراحی آن به آندره گدار سپرده شد. عبدالحسین تیمورتاش که در آن دوره وزیر دربار بود، در نقشه گدار اصلاحاتی انجام داد و سقفی هرمی برای آرامگاه طراحی کرد. به گفتة بسیاری تیمورتاش با این اقدام در نظر داشت تا آرامگاه فردوسی را شبیه به اهرام مصر کند.

اما پس از آنکه در سال 1310 تیمورتاش مورد غضب رضا شاه قرار گرفت، طراحی بنا باز هم به طاهرزاده بهزاد سپرده شد. اعضای انجمن بر این باور بودند که اصالت ایرانی فردوسی باید در طراحی بنا حفظ شود. بهزاد در طرح گدار تغییراتی ایجاد کرد و سقف پلکانی را جایگزین سقف هرمی کرد. در نهایت این طرح در سال 1312 به تایید انجمن رسید.

بنایی که بهزاد طراحی کرده بود 18 متر ارتفاع داشت و مزار با سنگ مرمر زیبایی تزیین شده بود. دور تا دور بنا ایوانی 40 متری بود که سقفش با کاشی های معرق و مقرنس تزیین شده بود. ساخت آرامگاه فردوسی در سال 1311 شروع شد و پس از 18 ماه کار و تلاش پایان یافت و در سال 1313 آماده بهره برداری شد. برای تامین هزینه های ساخت این بنا حدودا 160 هزار بلیت بخت آزمایی ده ریالی فروخته شده بود.

البته این بنا نیز پس از 30 سال به دلیل ضعف محاسباتی و مصالحبه کار رفته شروع به تخریب شدن کرد. به همین دلیل در 1347 پروژه بازسازی آرامگاه فردوسی با سرپرستی مهندس هوشنگ سیحون آغاز شد و بنا مورد مرمت و اصلاح قرار گرفت.

با سفر به شهر مقدس مشهد میتوانید بازدید از آرامگاه فردوسی را از ما هدیه بگیرید.