موزه ادبی استاد شهریار 

خانه موزه استاد محمد‌حسین بهجت ‌تبریزی، متخلص به شهریار، شاعر گرانقدر ایران که از جمله آثار ثبت ملی ایران و جاذبه های فوق العاده دیدنی استان آذربایجان شرقی است در محله مقصودیه تبریز هرساله  پذیرای بسیاری از گردشگران داخلی و خارجی علاقمند به ادبیات ، فرهنگ و تاریخ است.

دوران زندگی استاد شهریار

استاد شهریار در سال 1285 در تبریز چشم به جهان گشود و در سال 1367 به دلیل بیماری در زادگاه خود دیده فرو بست و بنا به وصیت خود درمقبره الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. پدر ایشان، حاج میرزا آقا خشکنابی از وکلای بسیار معروف و مبارز دادگستری تبریز و از خوش نویسان برجسته دوره خود بوده است.

استاد شهریار به دلیل حوادث و اتفاقات دوره مشروطیت دوره کودکی را درروستای خشکناب و در دل  طبیعت بکر آن گذراند که در منظومه «حیدربابا» این بخش از زندگی ایشان کاملا قابل رویت و درک است .این استاد گرانقدر پس از گذراندن دوره اول متوسطه راهی تهران شده و دوره متوسطه خود را در مدرسه دارالفنون به اتمام رسانید.

پس از آن در رشته پزشکی مشغول به تحصیل شده که متاسفانه چند گام مانده به پایان دوره و گرفتن مدرک در دوران نوجوانی عاشق دختری شده و این مساله را با دختر مورد علاقه خود در میان میگذارد و پس از دریافت پاسخ رد، بصورت جدی ترک تحصیل کرده و این مساله باعث می شود که به شعر و ادبیات روی بیاورد.

از نمونه آثار ارزشمند این شاعر گرانقدر میتوان به منظومه «حیدربابایه سلام» اشاره نمود که از شاهکارهای ادبیات ترکی آذربایجانی است. ناگفته نماند که استاد شهریارهمچنین در انواع گونه های شعر فارسی غزل، قصیده، مثنوی، رباعی و شعر نیمایی مهارت داشته اند، اما مهم ترین دلیل شهرت استاد غزل بوده و از جمله غزل های معروف ایشان می توان به «آمدی جانم به قربانت» و «علی ای همای رحمت» اشاره نمود. قابل ذکر است اشعار سروده شده به زبان ترکی استاد شهریار به مانند اشعار سروده شده فارسی وی بسیار گرانبها و پر مفهوم هستند، ولی قدرت انتقال احساس عمیقی که در اشعار ترکی ایشان وجود دارد، در ترجمه به زبان های دیگر آن چنان در برگیرنده نیست.

خانه استاد شهریار

 این خانه دو طبقه که قدمت آن به سال 1330 باز می گردد، سومین منزل استاد شهریار بوده که در سال 1347 توسط ایشان خریداری شده است و حدود بیست سال آخر عمر گرانبهای خود را در آن سپری کردند. زیربنای آن در حدود 250 مترمربع می باشد که پس از درگذشت استاد در سال 1367 این منزل توسط شهرداری و به کمک خانواده ایشان برای حفظ آثار و با وسایل موجود خریداری شد تا به یک موزه برای بازدید علاقمندان تبدیل شود. خانه استاد شهریار در سال 1368 توسط میراث فرهنگی و گردشگری در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده و امروزه همه به نام موزه ی ادبی استاد شهریار آن را می شناسند.

در افتتاح این موزه از همگان خواسته شد تا هر هدیه یا سند و مدرکی از استاد شهریار به یادگار دارند، در اختیار موزه قرار دهند. خانه موزه استاد شهریار دارای دو طبقه و یک زیر زمین می باشد که در طبقات شاهد بیش از نیم میلیون قطعه از آثار و وسایل ارزشمند استاد مانند کتاب، کیف، کفش، عصا، دفتر اشعار،دستنوشته ها، لوازم زندگی استاد، عکس ها، اسناد قدیمی، وسیله های شخصی استاد مانند لباس ها، لوازم التحریرو رختخواب می باشیم.

همچنین از دیگر آثار ایشان که قابل مشاهده است می توان به نسخه ی قرآنی که استاد با خط نسخ نوشته اند، سه تار مورد استفاده استاد، آثار خط نستعلیق، یادبودها، آلبوم ها، و هدایای ارزشمندی که به این شاعر پرآوازه و فهیم هدیه شده اشاره کنیم.در قسمت زیرزمین عکس هایی از دوره های مختلف زندگی استاد به چشم می خورد که ذهن هر مخاطبی را به دوران نه چندان دور تاریخ می برد.

یک بخش سمعی بصری و یک فضا برای استراحت میهمانان و بازدید کنندگان در زیر زمین در نظر گرفته شده است تا بتوانند لحظاتی را به بحث و تبادل نظر با یکدیگر بپردازند. بی شک با دیدن فضای این خانه ی قدیمی که دارای حوضی کوچک و چند درخت ساده و دیوارهای آجری می باشد ذهن و روحتان برای یک زندگی آرام و ساده با حس و حال کهن و دیرینه تنگ خواهد شد.