شیروان دره سی در ۵۱ کیلومتری جنوب شرقی شهر مشگین شهر و در دامنه کوه سبلان قرار دارد، این دره از جنوب به دامنه شمالی ساوالان یا هرم، از شرق به جاده لاهرود-شابیل، از غرب به هوشنگ میدانی و از شمال به زمین‌های روستای قلچقلو می‌رسد. شیروان دره سی وسعت زیادی دارد (طول آن به حدود 40 کیلومتر می‌رسد) و در آن تندیس‌هایی به شکل پیکره‌های انسانی وجود دارد.

به اعتقاد مردم محلی این تندیس‌ها انسان‌های اولیه‌ای هستند که به فکر فرورفته‌اند. و اما دلایل احتمالی نامگذاری این دره: طبق حکایات تاریخی این دره محل نبرد و کشته شدن شیخ حیدر صفوی در جنگ با شیروان شاه بوده است. همچنین بنابر داستان‌هایی که سینه به سینه نقل شده‌اند، در زمان‌های قدیم دختری به نام شیروان به ‌دلیل ناکامی در عشق خود را از بالای دره به پایین پرتاپ کرد و از آن زمان این مکان به شیروان دره معروف شده است.

شیروان دره سی بر اثر فرسایش خاک و طی مدت چندین هزار سال شکل گرفته است. خاک ماسه‌ای موجود در این مکان باعث شده که دره مستعد رانش باشد و هر سال به علت بارش باران مقداری از خاک آن شسته شود و در نتیجه دره عمیق تر شود.

در ابتدای شیروان دره سی یک مسیر باریک وجود دارد که عرضش ۲۰ الی ۳۰ متر است. هر چه به سمت لاهرود پیش می‌رویم، عرض این دره به تدریج بیشتر‌ و ارتفاع دیوارها کمتر می‌شود. تنها دو مسیر نسبتا مناسب برای ورود به دره وجود دارد: اولین راه از نزدیکی آبگرم شابیل و راه دوم  از سه راهی روستای داش کسن است.

بخشی از صخره‌های این دره به نام نادر باخان (ندیر باخان) نامیده می‌شوند. طبق افسانهها و حکایات تاریخی علت این نامگذاری این است که نادرشاه قبل از تاجگذاری، در دشت مغان از این دره وحشتناک بازدید کرده است. بالاتر از شیروان دره سی، دشتی صاف هموار قرار دارد که به هوشنگ میدانی یا میدان اشک (اشک میدانی) معروف شده است و گفته می‌شود که محل جنگ اشکانیان و رومیان بوده است. همچنین در نزدیکی دو دریاچه نادرباخان وجود دارد که آت گولی و جیران گولی نام دارند.

شیروان دره سی یکی از ۱۱ زیستگاه حیات‌وحش کشور است که گونه‌های جانوری بسیاری در آن زندگی می‌کنند.